De Opperdienaar zit op Twitter

Alle politici zitten op Twitter, dus de Opperdienaar kon niet achterblijven. Nu konden de onderdanen hem volgen en kon hij berichten uitvaardigen aan zijn volgelingen die om dwang verlegen zaten. Als bijvoorbeeld iemand een briefje van 20 euro in zijn portemonnee vond, maar niet wist waar hij het aan uit moest geven, dan kon hij even naar de Opperdienaar tweeten om te vragen waar hij zijn geld aan uit moest geven. Die service zal wel een groot succes worden aangezien iedereen dat altijd belangrijk vond: dat andere mensen je geld uitgeven en je bij tegenstribbelen in de gevangenis smijten. De Opperdienaar kon dan terug tweeten: ''geef het aan mijn zwager anders zwaait er wat.'' Dat paste net binnen het maximum van 140 karakters en sloot goed aan bij het Squeeze Squander and Spin principe 'keep it short'. Niet teveel uitleg geven bij je decreten, dat suggereert alleen maar zwakte en dat er een rationele basis aan ten grondslag ligt. Je moet er niet aan denken dat de onderdanen daar naar op zoek gaan.

Dienen en dreigen onder de loep

JesusWashingFeetMet verbazing las de Opperdienaar de krant. De gehele koninklijke familie was in Nieuwgein met kwasten en schuurmachines aan de gang gegaan om een school een beetje op te knappen.

Wat was daar nu aan de hand? De heersers die iedereen in hun territorium konden dwingen met wet en geweld, stonden daar een beetje te klussen. Ze hadden daar toch minimaal een paar illegalen voor kunnen inhuren? Als ze 1 middag van hun tijd bij rijke filantropen op bezoek gingen, zou je van de opbrengst genoeg illegalen kunnen inhuren om een hele school te bouwen. De Opperdienaar voelde op zijn klompen aan dat dit om een psychologische truuk ging, maar hoe het precies in elkaar zat daar moest hij nog even over nadenken. Hij bladerde wat verder.

De Opperdienaar krijgt visite

god of warDe Opperdienaar zat God of War 3 te spelen in zijn operations room en het was weer eens behoorlijk laat geworden toen hij geluiden uit de woonkamer hoorde komen. Voorzichtig liep hij naar beneden en deed het licht aan. Daar stond hij oog in oog met iemand die zijn flatscreen TV van de muur af stond te schroeven.

'Wat denk jij dat je aan het doen bent?' vroeg een verbaasde Opperdienaar.

'Ik maak deze TV mijn eigendom' antwoordde de man die hij rond de 23 jaar oud schatte.

Squeeze Squander and Spin

moederland standbeeldJob Cohen had het niet met zoveel woorden gezegd, maar eigenlijk had hij de Opperdienaar een prutsafperser genoemd. Hij was in de rangorde nog onder Middelkoop geplaatst, iemand die huurmoordenaars dapperheidsonderscheidingen opspeldde voor hun heldendaden. De Opperdienaar was echter niet iemand die bij de minste geringste tegenslag de hoofddoek in de ring gooide.

Hij was vastbesloten zich terug te vechten en met een afpersingstruuk voor de dag te komen waar Cohen zijn broek bol van zou gaan staan. Maar hoe kwam hij aan zo'n truuk? Bestaande politici waren er al zo bedreven in het melken van belastingkoeien, ze hadden zoveel meer ervaring, hij had eigenlijk zo'n oneerlijke achterstand. Er zou eigenlijk een wet moeten zijn die beginnende politici een voordeeltje gaf ten nadele van gevestigde politici. Misschien moest hij eens op het internet gaan kijken, het zou kunnen zijn dat de vrije markt een oplossing bood. 

Nasleep van de campagne

gehoorzaamheidDoor de onverwachtte campagne bij het winkelcentrum was de Opperdienaar helemaal vergeten het toiletpapier te kopen waarvoor hij eigenlijk naar de winkel was gegaan.
Zijn fout werd hem pijnlijk duidelijk toen hij op zijn troon zat in het kleine kamertje en in paniek naar de lege toiletrolhouder keek. Met zijn broek op zijn enkels gluurde hij om de hoek van het toilet de woonkamer in voor een stuk papier. De krant las hij al jaren niet meeren en hij had een nee/nee sticker, dus dat was geen optie. Als hij zich ver uitrekte kon hij echter net een rondslingerend stuk papier pakken zonder met zijn broek naar beneden door de woonkamer te hoeven paraderen.

Gelukkig ruimde hij nooit zo goed op, dat kwam nu mooi van pas. Hij griste het papier van de grond en zijn ogen gleden er overheen terwijl hij het naar zijn achterste bracht. Wacht eens even, dat was de kandidatenlijst voor de verkiezingen van de gemeente. Nu moest hij toch nog kiezen. Hij overpeinsde welke partij de eerste kans zou krijgen om in direct contact met de kiezer te komen. Zou het de “Samen Sterk Partij” worden of “Solidariteit zover het oog rijk”? “Blauw zijwaards” was ook nog een optie. Erg nauwkeurig zou hij het niet kunnen bepalen, het zou bijna zeker een coalitie gaan worden.

Opperdienaar belt Cohen voor lijstverbinding

job_cohen_kopje_thee"met Job Cohen"

ah, mooi, u spreekt met de Opperdienaar, lijsttrekker van de Partij van de Slavernij. Ik zie dat veel van de standpunten van uw en mijn partij overeenkomen dus ik dacht dat we misschien een lijstverbinding kunnen aangaan. De neuzen dezelfde kant uit, samen de schouders eronder, een win-win situatie creëeren, zeg maar.

"Ik heb laatst wat over de Partij van de Slavernij gehoord. Wel een heel nieuw concept dat eerlijke. Welke standpunten komen volgens u overeen?"

Nou, de partij van de Slavernij wil zo veel mogeljik verbieden en verplichten en heeft tot doel het leven van de onderdanen zoveel mogelijk vanuit Den Haag centraal te plannen door middel van dreigementen met boetes en kidnapping. We hebben ook tot doel de onderdanen hun hele inkomen door de politiek te laten aanwenden.

De Opperdienaar op campagne

gehoorzaamheidDe lijsttrekker van de Partij van de Slavernij maakte afgelopen zaterdag een wandelingetje door het dorp, want ook de Opperdienaar heeft wel eens nieuw toiletpapier nodig en dan moet je toch even naar de winkels, want politici zorgen daar niet voor.

 

Daar stapte iemand op hem af met een geforceerde glimlach en een fel gekleurd jack.

"Weten we al wat we gaan kiezen op 3 maart?" was zijn openingszin?

"Ik denk dat het gewoon de Partij van de Slavernij wordt", antwoordde  de Opperdienaar.

De man zijn wenkbrauwen schoten alle kanten op, terwijl de geforceerde glimlach op zijn mond bleef staan. Het was een wonderbaarlijk schouwspel. Toch was deze meneer van een partij waarvan de leden in wonderen van de oppergod geloofden, dus je zou zeggen dat ze nergens van opkijken. De stand van zijn wenkbrauwen vertelde echter dat zijn geloof zwak was. Niet dat de andere partijen op het plein niet in wonderen geloofden, maar niet allemaal van de oppergod.

Doneer2